วันก่อน ไปช่วยคนๆนึงทำงานมา (อย่าถามว่าใคร บอกไปก็ไม่รู้อยู่ดี) แต่ ช่วยอะไรไม่ได้ เฮ้อ งานเขียนเป็นงานที่ไม่ถนัดเอาซะเลย

เมื่อวานเป็นวันแรกที่อ่านหนังสือได้เยอะแบบสุด นับจากเรียนจบมา เล่นเอาวันนี้ตาบวมเลยผม พี่ที่ทำงานถามว่า แก ร้องไห้มารึไง??

อยากเรียนแล้วก็จริง แต่ยังไม่อยากไป ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม...

ปล. มาเงียบๆ ไปแบบเงียบๆ

ปล2. entry ก่อนมีคนมาบอกว่า ถ้าสิ่งที่รอ ไม่ควรค่าแก่การรอ แล้วจะรอทำไม ถ้ามันไม่น่าจะรอ ก็ไม่ต้องรอสิ รอทำไม? แล้วเราก็ไม่ต้องไปใส่ใจอะไรมันสิ่งนั้นใช่ป่ะ?? เมื่อเราไม่ใส่ใจ แล้วเราจะหัวเสีย จะบ่นทำไม?? นั่นสิ แล้วผมงง อะไรรึเปล่าเนี่ย??
 

ปล3. ตอบ ปล2. การรอ มันต้องรออย่างมีเหตุผล ถ้าเราบอกว่า รอได้  เราก็ไม่ควรบ่นจริงไหม ?? ผมว่ามันต่างกันนิดเดียวระหว่าง สิ่งที่ควรค่าที่จะรอ กับ อยากรอ เหมือนที่ผมบอกว่า สิ่งที่คุณรอมันจำเป็นไหม? เวลาคนเป็นแม่ตั้งท้อง รอ 9 เดือนควรรอไหม? ถ้าไม่บังเอิญท้องเนี่ย ผมว่า คงไม่มีแม่คนไหน ถามลูกตัวเองหรอกว่า ทำไมแกไม่อยู่ในท้องชั้นแค่เดือนเดียว ชั้นขี้เกียจรอ

กับการที่เราไปรอกินฟูจิ (ที่คนรอกินกันเหมือนแจกฟรี) บางคนรอไปบ่นไป ถามว่ามีใครบังคับให้ไปกินรึไง? ไม่กินตายไหม? ถ้าอยากรอ ก็ไม่ต้องบ่น...

ปล4. ปล2. ปล3. ไม่ต้องอ่านหรอก ครับ ผมมั่วเอา แหะๆ